Faktura

W ordynacji o podatku od towarów i usług charakteryzowane są dwa typy sprzedaży wysyłkowej, różniące się od siebie tylko sposobem opodatkowania. Prawodawstwo dopuszcza więc możliwość wysyłki „z terytorium kraju” i „na terytorium kraju”. Sprzedaże te są do siebie podobne, zaistniała różnica polega na rodzaju i miejscu zapłaty podatku VAT, który może być uiszczony na terenie państwa, w którym siedzibę ma sprzedawca lub też na terytorium państwa, gdzie jest odbiorca.

Dla powstania jednej z dwóch wspomnianych powyżej wysyłek, muszą być spełnione dwa warunki:

• Nabywca nie musi być płatnikiem VATu, jednak powinien być osobą fizyczną. Jeżeli zaś osoba ta jest płatnikiem VAT, powinien powstać warunek, w którym nabywca rozlicza się jak z transakcji wewnątrzwspólnotowego kupna towarów (podatnik zostanie zwolniony podmiotowo od takiego podatku),
• Zbywający powinien być płatnikiem VATu, zarejestrowanym na terenie Wspólnoty (w jednym z jej państw)

Transakcją sprzedaży wysyłkowej nie będą objęte:

• Nowe środki transportu,
• Towary słane przez pośrednika, który ma obowiązek płacenia podatku,
• Towary montowane albo instalowane

W sytuacji, gdy do czynienia mamy z towarami, które objęte zostały akcyzą, miejscem opodatkowania będzie każdorazowo państwo przeznaczenia.

Sprzedaż wysyłkowa „na terenie kraju”

Z tym rodzajem wysyłki mamy do czynienia w sytuacji, kiedy produkt wysyłany jest z terytorium jednego z krajów Wspólnoty do naszego państwa. Taką wysyłkę określa art. 2 pkt. 24 ustawy o podatku od towarów i usług. Produkty, które w powyższy sposób będą sprzedawane, opodatkowane zostają w myśl naszego prawodawstwa, ale tylko do pewnego limitu sumy wszelkich sprzedaży – 35 tys. euro. Po przekroczeniu niniejszego pułapu, produkt musi być obłożony podatkiem na terytorium państwa, w którym siedzibę ma wysyłający.

Transakcja sprzedaży wysyłkowej „z terenu kraju”

Za tym zagadnieniem ukrywa się zbycie towaru, wysyłanego z obszaru Polski do innego kraju Wspólnoty. Prawem opisującej ten przypadek jest art. 2 pkt. 23 ustawy o podatku od towarów i usług. W tej sytuacji miejscem obłożenia podatkiem będzie Polska. Jednak również i tu istnieje pewien limit wielkości kwoty zbycia na obszarze konkretnego państwa, powyżej którego produkty opodatkowywane są w innym miejscu. Limity te ustalane są odmiennie przez kraje członkowskie, nie przewyższają jednak 100 tys. euro. Po przewyższeniu ww. granicy, produkt zostanie opodatkowany według prawa podatkowego obowiązującego na obszarze kraju, do którego go wysłano.