W myśl ogólnej reguły swobody umów, wyrażonej w art. 3531k.c., strony tworzące umowę mogą stworzyć stosunek prawny, podług swego uznania, byleby jego treść albo idea nie były przeciwstawne właściwościom stosunku, ustawie ani normom współżycia społecznego. Przepis ten decyduje wręcz o tym, że wykonanie pracy nie musi mieć formy pracowniczej, a zatem dopuszcza się jej wykonywanie w oparciu o umowę cywilną. W niniejszym obszarze liczy się chęć stron, jaką trzeba przemyśleć w pierwszej chwili.
Umowa o pracę – zatrudniony obliguje się do świadczenia pracy specyficznego rodzaju, na rzecz pracodawcy. Zatrudniający rozlicza tę pracę, wyznacza jej miejsce i czas wykonania. Zobowiązuje się też do przyjęcia do pracy kandydata i świadczenia mu określonego w umowie wynagrodzenia. Znaczy to, iż bez względu na nazwę podpisanej przez zainteresowanych, przy zrealizowaniu tych warunków, dana więź wiążąca strony, zostanie potraktowana jako umowa o pracę.
Nie jest możliwe zastąpienie umowy o pracę umową cywilnoprawną przy uchowaniu wykonywania pracy w jednakowych warunkach.
Umowa zlecenie – określa towar albo usługę, które zleceniobiorca zobowiązuje się wykonać na rzecz zlecającego pracę. W tym przypadku posiadamy dwa subiekty stosunku zobowiązaniowego - miast zatrudnionego i zatrudniającego, istnieje zleceniobiorca i zlecający pracę.
Umowa zlecenie i umowa o pracę są najczęstszymi formami przyjęć do pracy pracowników. Mimo, że na podstawie umowy o pracę oraz umowy zlecenia mają możliwość być świadczone takie same usługi, to pomiędzy powyższymi formami zatrudnienia jest kilka zasadniczych różnic:
Umowa o pracę
• Jest odpłatna. Pracownik nie może pozbyć się prawa do wynagrodzenia,
• Szczegółowo opisuje sposób i terminy wypowiedzenia,
• Pracownik musi wypełniać ustalone obowiązki w wyznaczonym miejscu i czasie,
• Może być utworzona jedynie z osoba fizyczną,
• Powinna być stworzona w formie pisemnej. Jeśli będzie zawarta słownie, pracodawca powinien maksymalnie w czasie siedmiu dni od dnia rozpoczęcia pracy, potwierdzić ją na piśmie,
• Pracownik musi wykonywać pracę osobiście i wyświadczać polecenia pracodawcy,
• Stworzenie umowy o pracę miast umowy zlecenia, nie stwarza żadnych złych konsekwencji prawnych dla pracodawcy,,
• Stronami umowy są pracownik i pracodawca,
• Podstawowa część wynagrodzenia winna być zapłacona co miesiąc,
• Pracownik jest z własnej woli podlegający pracodawcy,
• Między stronami występuje stosunek pracy
• Osoba świadcząca umowę o pracę podlega obligatoryjnie ubezpieczeniom społecznym.
Umowa zlecenie
• Stronami umowy są świadczący zlecenie i zleceniodawca,
• Mogą ją świadczyć przeróżne osoby, także osoby prawne i pozostałe podmioty nie posiadające osobowości prawnej,
• Zatrudniony nie musi spełniać określone polecenia w wyznaczonym miejscu i czasie,
• Co do zasady przyjmujący zlecenie winien świadczyć pracę osobiście. Może on jednak w szczególnych przypadkach, za zgodą zleceniodawcy, powierzyć jej świadczenie innej osobie, co daje zlecającemu pełną gwarancję, że praca zostanie wykonana o czasie. Za wybór osoby na zastępstwo odpowiada bowiem przyjmujący zlecenie,
• Może zostać wypowiedziana w każdym czasie,
• Zawarcie umowy zlecenia miast umowy o pracę jest wykroczeniem przeciwko prawom zatrudnionego i podlega karze grzywny,,
• Pomiędzy stronami wywiązuje się stosunek cywilnoprawny,
• Może być odpłatna lub nieodpłatna,
• Może być zawarta w każdej formie: słownie, na piśmie lub w sposób dorozumiany,
• Zleceniodawca i przyjmujący zlecenie są równoprawnymi subiektami,
• Wynagrodzenie powinno zostać wydane po wykonaniu zlecenia (lub w inny sposób określony w umowie pomiędzy zleceniodawcą i przyjmującym zlecenie)
• Osoba świadcząca zlecenie, ma możliwość podlegać obowiązkowi ubezpieczenia społecznego jedynie w przypadkach wyraźnie określonych przez normy tyczące się polis społecznych.